جهت خرابى پاينوت « 1 » وضديت عراقي وآذربايجانى « 2 » أسباب تفرقهء خيال وعدم استقلال فدوى را فرآهم مىكرد . فدوى به ضرورت استعفا نمود ومراوده ومعاشرت حضرت والا را ترك گفت . مراتب كه به عرض حضور أقدس رسيد ، مقرر شد در وزارت خارجه باشد وبا جناب مؤتمن الملك راه برود . در اين دستگاه بودند كساني كه سابقهء عمل داشتند « 3 » وحسن ظنّ جناب ايشان هم بسيار دير بدست مىآمد وفدوى همين قدر احترامى داشت ومخالطه مىكرد وگاه‌گاه پاره‌اى خدمات خفيف المحل رجوع مىشد . سالهايى چند « 4 » هم بر اين ويژه گذشت تا نوبت صدارت جناب اجلّ مستطاب رسيد « 5 » وحالت اين دو سه سال معلوم ومشهود خاطر است وحضرت اجل مستطاب عالي ، واقف وخبيرند كه نوكرى در اين دولت وقول خاطر اين پادشاه « 6 » كه اولياى دولت‌اند شرايط چند دارد . أولا نوع جسارت واقتحامى مىخواهد . ثانيا شخص بايد بتواند به هر كس وهرگونه وسيله راهى بيابد . از أو فايده وتمتع شخصي ببرند « 7 » واز فريسهء آنها شايد أو نيز سدّ جوعى كند وطعمه‌اى بردارد وبدين وسايط قابل رجوع خدمت بشود وتحصيل اين مقام خيلى تعلّق وتملّق مىخواهد . خيلى رشوه وعشوه مىخواهد ، خيلى سالوسى وچاپلوسى مىخواهد ، خيلى بىخبرى از آيين وناموس مىخواهد . فدوى در اين كوچه‌ها تربيت نشده بود وبه اين شيوه‌ها برنيامده ، خامل وعاطل وباطل ماند ومردمى كه به هر جهت بيگانه از كار وعمل بودند ودر هيچ شمارى نمىآمدند ، مناصب جليله يافتند وبه مقامات عاليه نايل

--> ( 1 ) . شايد منظور پاينوت تاجر يوناني تبعهء انگليس ومقيم تهران باشد . ( 2 ) . ممكن است ، چون ملك التجار تبريزى بود از ضديت آذربايجان گفتگو مىكند . ( 3 ) . در حاشية : « ودر فوايد ومنافع منصب محل وثوق واطمينان خاطر بودند . » ( 4 ) . « ده سالى هم » را خط زده ونوشته « سالهايى چند » . ( 5 ) . منظور ميرزا حسين خان سپهسالار ( مشير الدولة ) است كه در 29 شعبان 1288 به مقام صدارت رسيد . ( 6 ) . أصل : « اين مردم » بجاى « اين پادشاه » . ( 7 ) . أصل : « در كار است » .